Wyjaśnienie stosunku ryzyka do zysku w forex
<p>Stosunek ryzyka do zysku porównuje, ile można stracić, z ile można zyskać na transakcji, zanim do niej wejdziemy.</p>
<p>Stosunek ryzyka do zysku porównuje, ile można stracić, z ile można zyskać na transakcji, zanim do niej wejdziemy.</p>
Stosunek ryzyka do zysku to proste porównanie wykonywane przed wejściem w transakcję, między kwotą, którą ryzykujesz, jeśli sprawy nie potoczą się zgodnie z planem, a kwotą, którą możesz zyskać, jeśli się potoczą. Zwykle wyraża się go jako proporcję, np. 1:2 lub 1:3, gdzie pierwsza liczba oznacza ryzyko, a druga potencjalny zysk, po sprowadzeniu obu wartości do tej samej jednostki.
Ryzyko to odległość, w pipsach lub dolarach, między ceną wejścia a stop lossem. Zysk to odległość między ceną wejścia a poziomem realizacji zysku. Dzieląc zysk przez ryzyko, otrzymujemy proporcję. Jeśli stop loss znajduje się 30 pipsów od wejścia, a cel realizacji zysku 90 pipsów, stosunek ryzyka do zysku wynosi 30:90, co upraszcza się do 1:3 — innymi słowy, zyskasz trzykrotność tego, co ryzykujesz, jeśli transakcja osiągnie cel.
Długoterminowa rentowność transakcji zależy od dwóch czynników jednocześnie: jak często transakcje są zyskowne oraz ile zyskuje lub traci się na transakcjach zyskownych w porównaniu z stratnymi. Stosunek ryzyka do zysku dotyczy drugiego czynnika. Strategia nie musi wygrywać przez większość czasu, aby być solidna, pod warunkiem że zyski z transakcji udanych są duże w porównaniu ze stratami. Na przykład strategia może być skuteczna tylko w 40% przypadków, ale utrzymywać stosunek ryzyka do zysku 1:3 i przynosić zysk netto w dużej liczbie transakcji, ponieważ zyski z udanych transakcji przewyższają straty z częstszych nieudanych. Z kolei inna strategia może być skuteczna w 60% przypadków, a jednocześnie ryzykować kwoty znacznie przewyższające to, co zamierza zyskać w każdej transakcji, i w sumie tracić pieniądze, jeśli transakcje stratne będą wystarczająco duże.
Weźmy dwóch traderów, każdy z dziesięcioma transakcjami o jednakowej wielkości, ryzykujących 100 dolarów na transakcję:
Trader B wygrywa rzadziej, ale osiąga przewagę o większej wartości, i wynika to wyłącznie z proporcji między tym, co ryzykuje, a tym, co zamierza zyskać w każdej transakcji. Dlatego warto zawsze analizować stosunek ryzyka do zysku i wskaźnik skuteczności razem, a nie osobno: żaden z nich, rozpatrywany w izolacji, nie pozwala ocenić, czy dany styl tradingu ma sens.
Nie istnieje jeden, prawidłowy stosunek dla wszystkich transakcji ani wszystkich strategii. Zależy on w dużej mierze od stosowanego stylu wejścia: niektóre metody naturalnie generują wyższy wskaźnik skuteczności przy mniejszych celach, podczas gdy inne dają niższy wskaźnik przy większych celach. Kluczowe jest świadome określenie stosunku przed wejściem w transakcję, zamiast umieszczania stop lossu i take profit na chybił trafił i sprawdzania proporcji dopiero po zakończeniu transakcji.
Dźwignia w podobny sposób zmienia wielkość w dolarach obu stron stosunku, ponieważ determinuje wielkość całej pozycji. Nie zmienia jednak samej proporcji. To rozróżnienie jest istotne: zwiększenie dźwigni nie poprawia profilu ryzyka do zysku transakcji, a jedynie powiększa bezwzględne kwoty w dolarach po obu stronach. Dlatego warto traktować dźwignię, stosunek ryzyka do zysku i wielkość pozycji jako jeden, spójny system, a nie trzy niezależne zagadnienia.