Broker market maker a ECN a STP
<p>Jak w praktyce różnią się brokerzy market maker, ECN i STP na rynku forex pod względem realizacji zleceń, ustalania cen i generowania przychodów.</p>
UNCATEGORIZED
Brokerzy forex są zwykle grupowani w trzy modele realizacji zleceń: market maker, ECN i STP. Te etykiety są w marketingu używane dość swobodnie, ale każda z nich opisuje naprawdę inny sposób realizacji zlecenia, a różnice wpływają na ceny, które widzisz, oraz na koszty, które ponosisz.
Brokerzy market maker
Market maker tworzy własne ceny dla klientów i zazwyczaj przejmuje po drugiej stronie transakcje klientów wewnętrznie, zamiast kierować każde zlecenie na rynek ogólny. Pozwala mu to oferować stałe lub węższe spready oraz realizację zleceń po cenie notowanej w wielu warunkach, ponieważ nie zależy od zewnętrznej płynności przy każdej transakcji. Kontrargumentem jest to, że skoro sam broker jest drugą stroną transakcji, występuje wbudowany konflikt interesów między wynikiem klienta a wynikiem firmy: w zasadzie strata klienta może bezpośrednio korzystać na dealing desku, i odwrotnie. Renomowani market makerzy kontrolują to za pomocą wewnętrznych mechanizmów zarządzania ryzykiem i zewnętrznego zabezpieczania dużych ekspozycji, ale strukturalny konflikt pozostaje realny, dlatego w tym modelu szczególnie ważna jest przejrzystość i regulacja.
Brokerzy ECN
ECN oznacza Electronic Communication Network (sieć komunikacji elektronicznej). Broker ECN agreguje zlecenia kupna i sprzedaży wielu uczestników – banków, dostawców płynności i innych traderów – i paruje je bezpośrednio, bez przejmowania przez brokera drugiej strony transakcji. Cena odzwierciedla rzeczywistą głębokość rynku w danym momencie, spready mogą być bardzo wąskie (czasem bliskie zeru na głównych parach), ponieważ odzwierciedlają czyste kursy międzybankowe, a broker zwykle zarabia poprzez osobną prowizję zamiast markupu w spreadzie. Kontrargumentem jest to, że spready mogą wyraźnie się rozszerzać w okresach niskiej płynności, a rzeczywiste konto ECN zwykle wymaga wyższego minimalnego depozytu i struktury opłat opartej na prowizjach od transakcji.
Brokerzy STP
STP oznacza Straight-Through Processing (bezpośrednie przetwarzanie). Broker STP przekazuje zlecenia klientów bezpośrednio do jednego lub kilku zewnętrznych dostawców płynności (często banków lub większych brokerów), bez udziału dealing desku i bez przejmowania drugiej strony transakcji. Koncepcyjnie plasuje się on między market makerem a pełnym ECN: podobnie jak w ECN broker nie zawiera transakcji przeciwko klientowi, ale w przeciwieństwie do pełnego ECN, który agreguje wielu uczestników w jednej księdze zleceń, broker STP zwykle kieruje zlecenia do węższego, stałego zestawu dostawców płynności i dolicza własny markup do otrzymywanej ceny.
Dlaczego różnica ma znaczenie w praktyce
Praktyczne różnice widać w trzech obszarach: w konflikcie interesów (czy broker zarabia bezpośrednio na stracie klienta), w strukturze cenowej (tylko spread, tylko prowizja lub kombinacja obu) oraz w zachowaniu realizacji zleceń na rynkach zmiennych lub o niskiej płynności. Żaden z tych trzech modeli nie jest z natury „lepszy” dla wszystkich traderów: stałe spready market makera mogą odpowiadać komuś, kto ceni przewidywalne koszty przy niewielkich transakcjach, podczas gdy cena ECN lub STP może odpowiadać komuś, kto handluje większymi wolumenami i akceptuje zmienne spready oraz strukturę prowizji.
Model hybrydowy jest w praktyce powszechny
Wielu brokerów nie działa w sposób czysto jednolity we wszystkich przypadkach. Ta sama marka może wewnętrznie obsługiwać małe zlecenia detaliczne w modelu dealing desku, a większe transakcje lub transakcje na niektórych instrumentach kierować do zewnętrznej płynności; to podejście bywa nazywane modelem „hybrydowym”. Jest to normalny i często rozsądny sposób zarządzania ryzykiem, ale oznacza, że etykieta, jaką broker przypisuje sobie ogólnie, może być słabym wskaźnikiem tego, jak w rzeczywistości obsługiwane jest konkretne konto lub transakcja.
Jak sprawdzić, jakim brokerem jest naprawdę
Brokerzy nie zawsze opisują swój model realizacji zleceń dokładnie tymi terminami, a niektórzy stosują różne modele w zależności od typu konta w obrębie tej samej marki. Najbardziej wiarygodne jest zapoznanie się z opisem konkretnego konta dotyczącym sposobu realizacji zleceń, zamiast zakładania, że ogólna etykieta marki dotyczy wszystkich oferowanych typów kont. Porównanie typów kont obok siebie, z uwzględnieniem modelu realizacji, jest użytecznym sposobem, by zobaczyć, jak te różnice przekładają się na praktykę, zanim dokonasz wyboru.