Stosunek ryzyka do zysku w forex wyjaśniony
<p>Stosunek ryzyka do zysku porównuje, ile możesz stracić, z tym, ile możesz zyskać na transakcji, zanim ją otworzysz.</p>
UNCATEGORIZED
Stosunek ryzyka do zysku to proste porównanie, dokonywane przed otwarciem transakcji, między tym, ile ryzykujesz, jeśli sprawy potoczą się źle, a tym, ile możesz zyskać, jeśli pójdą dobrze. Zwykle wyraża się go jako proporcję, np. 1:2 lub 1:3, gdzie pierwsza liczba oznacza ryzyko, a druga potencjalny zysk, mierzone w tej samej jednostce.
Jak się go oblicza
Ryzyko to odległość, w pipsach lub dolarach, między ceną wejścia a stop-lossem. Zysk to odległość między ceną wejścia a poziomem take-profit. Dzieląc zysk przez ryzyko, otrzymujesz stosunek. Jeśli stop-loss znajduje się 30 pipsów od wejścia, a take-profit 90 pipsów, stosunek ryzyka do zysku wynosi 30:90, czyli po uproszczeniu 1:3 — możesz zyskać trzykrotność tego, co ryzykujesz, jeśli transakcja osiągnie cel.
Dlaczego ten stosunek jest ważny niezależnie od częstotliwości trafień
Rentowność transakcji w czasie zależy od dwóch połączonych czynników: jak często wygrywasz oraz ile zyskujesz lub tracisz w transakcjach zyskownych i stratnych. Stosunek ryzyka do zysku odnosi się do drugiego czynnika. Strategia nie musi wygrywać w większości przypadków, aby być solidna, jeśli jej zyskowne transakcje są duże w porównaniu ze stratnymi. Na przykład strategia, która wygrywa tylko w 40% przypadków, ale utrzymuje stosunek 1:3, może zakończyć się na plusie po dużej liczbie transakcji, ponieważ zyski z transakcji zyskownych przewyższają straty z częstszych transakcji stratnych. Odwrotnie, strategia wygrywająca w 60% przypadków, ale ryzykująca znacznie więcej, niż zamierza zyskać w każdej transakcji, może łącznie stracić pieniądze, jeśli transakcje stratne będą wystarczająco duże.
Porównanie w praktyce
Rozważmy dwóch traderów, każdy z dziesięcioma transakcjami o tej samej wielkości, ryzykujących 100 $ w każdej transakcji:
- Trader A stosuje stosunek 1:1 (ryzykuje 100 $, aby zyskać 100 $) i wygrywa 6 z 10 transakcji: 6 × 100 $ − 4 × 100 $ = 200 $ netto.
- Trader B stosuje stosunek 1:3 (ryzykuje 100 $, aby zyskać 300 $) i wygrywa tylko 4 z 10 transakcji: 4 × 300 $ − 6 × 100 $ = 600 $ netto.
Trader B wygrywa rzadziej, ale kończy z większą przewagą wyłącznie dzięki relacji między tym, co ryzykuje, a tym, co chce zyskać w każdej transakcji. Dlatego stosunek ryzyka do zysku i częstotliwość trafień należy zawsze rozpatrywać łącznie, a nie osobno — żaden z nich sam w sobie nie wskazuje, czy podejście do tradingu ma sens.
Jak w praktyce ustalić rozsądny stosunek
Nie istnieje jeden właściwy stosunek dla każdej transakcji lub strategii, a w dużym stopniu zależy on od metody wejścia w transakcje. Niektóre podejścia naturalnie dają wyższą częstotliwość trafień przy mniejszych celach; inne dają niższą częstotliwość przy większych celach. Ważne jest, aby świadomie dobierać stosunek przed otwarciem transakcji, zamiast arbitralnie ustalać stop-loss i take-profit i dopiero później zauważać stosunek.
Jak dźwignia wpływa na ryzyko i zysk
Dźwignia w równym stopniu zmienia wartość w dolarach zarówno strony ryzyka, jak i zysku, ponieważ skaluje całą pozycję. Nie zmienia samego stosunku. To ważne rozróżnienie: zwiększenie dźwigni nie poprawia profilu ryzyka do zysku transakcji, a jedynie zwiększa bezwzględne kwoty w dolarach po obu stronach — dlatego dźwignię, stosunek ryzyka do zysku i wielkość pozycji należy traktować jako połączony system, a nie trzy niezależne zagadnienia.
Kluczowe wnioski
- Stosunek ryzyka do zysku porównuje odległość do stop-lossa z odległością do take-profit, ustalonych przed otwarciem transakcji.
- Korzystny stosunek może uczynić strategię rentowną nawet przy częstotliwości trafień poniżej 50%, podczas gdy niekorzystny może zjadać zyski nawet przy częstotliwości powyżej 50%.
- Dźwignia w równym stopniu skaluje kwoty w dolarach po obu stronach stosunku — nie poprawia samego stosunku.